Om 6 uur gaat de telefoon om ons wakker te bellen. Daarnaast
de wekker ook even gezet want je weet maar nooit of ze bellen. Na onze toilet
werkzaamheden alles netjes in de koffers gepakt en een band erom heen. We
konden snel uit checken en zijn meteen op weg gegaan naar de bagage hal waar we
weer langs uit moesten om met de koffer weer in hal 3 te kunnen inchecken. Dit
ging heel snel, eerst de lift naar beneden vanaf het hotel en dan de volgende
lift op 20 meter afstand naar de bagage hal. Eerst nog door de douane maar dat
was zo gedaan. Daarna weer met de roltrap naar boven en we konden weer
inchecken bij balie 26. Aangezien we gisteren niet konden inchecken maar meteen
even naar de balie gelopen en gevraagd. We moesten het maar nog eens proberen.
Oke dit gedaan en ja hoor nu ging het wel goed via de kiosk. Wat bleek dat je
niet eerder bij de kiosk dan 3 uur van te voren kon inchecken.

Boarding passen
komen er netjes uit dus alles in orde. Meteen doorgelopen naar de douane en we
stonden weer waar we gisteren ook de gehele avond waren geweest. Op voor een
ontbijtje en hierna lekker naar buiten gekeken wat er allemaal zo te doen was.
Rond 8.13 komt ons vliegtuig aan en zien we dat alles uitgeladen wordt. Tijd om
langzaam naar de gate te lopen. Dit was G6. Daar aangekomen begon met ook
redelijk snel met de veiligheidscheck. Ook hier zijn we heel snel doorheen
gegaan zonder bijzonderheden. Een tijdje erna werd mijn naam omgeroepen om me
te melden (Veenstra maar dan op z’n Engels). Bij de balie aangekomen waarschuwde
ze dat mijn stoel niet naar achter kon. Ik had wel veel been ruimte maar de
stoel stond vast. Kon nog wisselen maar dan zou je veel minder beenruimte
krijgen. Dus maar zo gelaten. Het boarden begon hierna en we zaten snel in het
vliegtuig. Iedereen zat al een tijdje maar we vertrokken nog niet. Ze waren
bezig met het repareren van het entertainment systeem. Dit werkte op de vlucht
van Houston naar Nederland ook al niet.

Na 15 minuten kregen ze het nog niet
aan de praat dus zijn we maar vertrokken, maar zonder entertainment systeem.
Chips geen films etc. Voordat we konden vertrekken hebben we ook nog half
Nederland afgereden, we moesten naar de Polderbaan en kwamen daar via de
grootste omweg. Eenmaal in de lucht krijgen we drinken en daarna een lunch. Dit
smaakte prima met een wijntje. Het wijntje kregen we aan de hand van dat we 25
jaar getrouwd zijn. Al met al een prima te doen de maaltijd.

De vlucht had soms wat hobbels maar liep tot bijna het
einde prima. Wat lezen naar buiten kijken en slapen en de tijd loopt heel
langzaam voorbij. We zijn bijna in Houston komt de kapitein met een melding dat
we niet kunnen landen in Houston omdat er een bui boven hangt. Tevens kunnen we
niet boven Houston blijven cirkelen omdat de fuel op is. We worden door gestuurd
naar Austin een paar honderd kilometer verder op. Hier landen we en staan we ergens aan het einde van het
vliegveld stil. We mogen er niet uit en we moeten wachten op fuel. Die komt er
uiteindelijke na een dik uur. Sommige mensen wilde eruit omdat ze toch in
Austin moesten zijn. Helaas dat ging niet want dan moest iedereen met bagage
eruit om door de immigratie en de douane te lopen. Uiteindelijk zeker na dik 2
uur wachten mochten we weer vertrekken richting Houston.

Daar aangekomen lag
uiteindelijk bij de kofferband nieuwe tickets te wachten, want onze aansluiting
hadden we gemist, denk zo wel zeker 30% van de mensen die in het vliegtuig zat
heeft de aansluiting gemist. Voordat we daar komen eerst door de immigratie
heen. Wat we altijd doen is hier vanuit het vliegtuig in een ruk direct heen
lopen omdat anders je helemaal achter aan staat. We komen er aan en er staat al
een redelijke rij. Toch liep het redelijk snel en komen we langzaam bij een
officer. Op dat moment was de rij al zeker 5 keer zolang geworden en werden er
langzaam meer officers gezocht om te helpen. Na foto en fingerprint mochten we
door. Was geen vriendelijke man, maar ja die zien we toch niet meer. Op naar de
koffers en onze nieuwe boarding passen. Petra pak de koffers (dat is nog eens geëmancipeerd)
en ik pak de nieuwe boarding passen. Wat blijkt dat we morgen pas om 19.15
vertrekken van Houston naar Orlando. Dat zag ook de dame van United en die
vertelde ga maar naar de balie van United achter de douane en vraag maar na. De
koffers had Petra direct en we lopen naar de douane. We hadden opgeschreven dat
we koekjes en snoep hadden en ja hoor graag even extra laten controleren. Dat
betekend even extra de koffer en tassen laten scannen.

De dame achter de
scanner herkende meteen de stroopwafels en zei meteen he you have stoopwafels.
Dat klopte maar we mochten meteen weer door. Op naar de balie van United. Hier
was het druk en hebben we toch weer lang moeten wachten. De heer achter de
balie was niet vriendelijk en vertelde dat de laatste vlucht van 20.30 uur nog
1 plaats was en de andere zetten hij dan op standby. Oke dan dat maar, hopen
dat het gaat lukken. We waren op tijd bij de gate maar we zagen ook dat er veel
op standby stonden. Iedereen die bv. businessclass zaten of een kaart met prio hadden
gingen voor en we moesten wachten tot het laatste moment. Tot overmaat van ramp
was de vlucht ook nog vertraagd tot 21.00 uur. Dus wij wachten en wachten. We
kregen niets van United, natuurlijk hebben we zelf eten en drinken gekocht maar
vreemd dat United met niets over de brug kwam. Tegen 21 uur. Zag ik het al er
waren zeker nog 20 mensen voor ons en er waren waarschijnlijk 10 plaatsen of
minder. Je kunt het al raden wij kregen geen plaats. Ja Petra mocht mee (want 1
plaats was zeker) maar ik zeker niet. Wat we ook vroegen, nee er was niets.
Omdat we niet wilde splitsen werd ook nog tussen neus en lippen onze zekere
plaats vergeven aan een ander, hup zo in een keer weg. Weer vriendelijk van
United. De gate ging dicht en ze hadden ondertussen al 2 plaatsen teveel weg
gegeven. 2 dames werden weer terug gehaald die konden alsnog niet mee. Tjonge
wat een puinhoop. Daar stonden we dan. De jongeman achter de balie stond er dan
met zeker 10 mensen die niets hadden en niet naar Orlando konden vliegen. Enige
wat hij kon zeggen gaat u maar weer naar het servicepunt van United en vraag
voor de eerst volgende mogelijkheid. Voor de bagage vroeg ik nog waar moeten we
zijn om die op te halen, nee dat kan niet zei hij die is mee naar Orlando en de
heer bij het service punt vertelde nog als we niet meegaan blijft de bagage
hier. Tja zei hij dat is dan fout want de bagage voor uw beide is mee. Dan maar
naar het service punt. Daar aangekomen stond weer een rij. Petra ging in de rij
staat en ik maar op zoek naar een hotel. De jongeman van United bij de gate
vertelde ons snel ook nog even dat we geen hotel van United krijgen, als het
weer de oorzaak is van vertraging dan is United dit niet schuld. Ja dat is
makkelijk te weinig fuel en dan het weer ook de schuld geven. Op het vliegveld
is 1 hotel, Marriott hotel. Echter ik kon niet verder omdat ik niet van de gate
weg mag, Petra heeft mijn paspoort bij het service punt. Chips dan maar de Ipad
erbij en kijken of online iets lukt. En ja hoor kan het hotel nog geboekt
worden. Niet goedkoop, maar wel op het vliegveld. Je kunt je voorstellen we
waren meer dan moe en al langer dan 24
uur op, dus niet zeuren, gewoon geboekt.

Toen weer terug naar Petra en
ze stond nog steeds in de rij. Toch was ik zeker als 45 minuten weg maar nog niet aan
de beurt. Uiteindelijk wel en alles nog eens uitgelegd. Tja vertelde een dame
de eerst volgende vlucht voor jullie beide is morgen om 15.15 uur. Tja dan die
maar nemen, maar klagen deden we zeker. We hadden niets meer, konden niet meer
normaal de tanden poetsen en alle winkels op het vliegveld waren dicht. Daar
had ze wel wat voor een klein overlevingspakketje met tandenborsten, pasta,
scheermes en schuim en deodorant. Die kregen we en omdat we nog niet gegeten
hadden (dat melde we maar even) ook nog eetbonnen voor $21 p/p. Maar veel was
al dicht dus daar hadden we niet veel aan. Echter morgen waren ze ook nog
geldig. Tja dan begin je je toch langzaam als Tom Hanks te voelen in de film de
Terminal.

Houston is geen klein vliegveld dus we hebben veel gelopen. Uiteindelijk
naar het Marriott hotel. Deze was alleen te bereiken met het trammetje op het
laagste level. Daar komen was niet zo moeilijk na navraag. Trammetje liep nog
en alles was duidelijk aangegeven. In het hotel aangekomen aangeven dat ik
gereserveerd had en ja hoor die was zo gevonden. Petra vertelde er boven op dat
we ook nog 25 jaar getrouwd zijn en langzaam kreeg volgens mij de dame
medelijden met ons. Zo lang al hier en geen bagage zodat ze ook nog wat extra
gaf. We kregen ook weer tandenborstels, pasta en een kammetje. Daarboven op een
bon voor gratis ontbijt de volgende morgen. De manager moest het nog wel even
tekenen maar dat was zo gedaan. Mooi dank u voor het cadeautje, geweldig
natuurlijk. Op naar de kamer en deze was prima met een echt heerlijk bed. We
zijn er ook heel snel in geploft.